Σύλληψη, κράτηση, απέλαση.

Αν θελήσεις να προσδιορίσεις τα βασικά χαρακτηριστικά του Ελληνισμού, μαζί με τον ανθρωποκεντρισμό θα βάλεις οπωσδήποτε τον αντιστασιακό του χαρακτήρα. Γιατί σε τούτα δω τα βράχια, τα βουνά και τους λιγοστούς κάμπους, στα χιλιάδες νησιά της Ελληνικής Λίμνης του Αιγαίου, έχουμε μια μακραίωνη Ιστορία αντίστασης στην εισβολή, στην υποταγή. Όλοι από δω προσπάθησαν να περάσουν. Ματώσαμε. Άλλοι νικήθηκαν κι άλλοι νομίσανε πως νίκησαν. Κι αυτοί όμως χάθηκαν. Μας πήραν πλούτο, σκότωσαν, εξανδραπόδισαν και πλούτισαν με το δικό μας σπόρο την παρδαλή σπορά τους, πότισαν με το αίμα μας κάθε γωνιά αυτής της γης, μα στο τέλος χάθηκαν. Μείνανε μόνο λίγες λέξεις κι ο αθέρας της βαρβαρότητας τους για να ξυπνάνε τα ανακλαστικά μας.

Σήμερα βιώνουμε μια ακόμη εισβολή. Βουβή, άοπλη, ύπουλη.

Μερικοί υπολογίζουν την παράνομη μετανάστευση σε 2.000.000. Μην μετράτε σε αυτούς τους Αλβανούς. Τα πρόσωπα τους, συνήθως ίδια με τα δικά μας, χάνονται πια στο πλήθος μας. Σιγά – σιγά αφομοιώνονται. Έχουν ανοίξει μαγαζιά, είναι εργολάβοι οι ίδιοι, απέκτησαν σπίτια, μάθανε όλοι ελληνικά γρήγορα και τα παιδιά τους πάνε στα σχολεία μας, ακούνε ελληνική μουσική στα γλέντια τους, έχουν Έλληνες φίλους και ήδη υπάρχουν και μικτοί γάμοι. Πολλοί βαφτίζουν τα παιδιά τους. Αν το κράτος κωμωδία σοβαρευτεί κι ασκήσει μια οργανωμένη πολιτική με βάθος χρόνου, που θα εκπέμπει δύναμη και κύρος, σημαντικό για την αλβανική ιδιοσυγκρασία, οι άνθρωποι αυτοί σε μια γενιά είναι πια δικοί μας. Να ενθαρρύνουμε όμως την επιστροφή τους στην πατρώα θρησκεία. Ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν για την Εκκλησία.

Έχω ένα φίλο Αλβανό, με μουσουλμάνικο όνομα. Είναι από τη Μπολένα, κοντά στη Χειμάρρα. Μου είπε ότι βάφτισε τον γιο του. Τον ρώτησα γιατί και μου είπε: «Λίγο έξω απ’ το χωριό μου υπάρχει ένα μέρος που το λέμε Μαύρο Ρέμα. Όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν το χωριό, εκεί πήγαν όσους χωριανούς αρνήθηκαν ν’ αλλαξοπιστήσουν και τους έσφαξαν. Το αίμα τους ήταν τόσο πολύ που μαύρισε η γη. Γι’ αυτό το βγάλανε έτσι. Ξέρουμε λοιπόν ότι κι εμείς κάποτε ήμασταν Χριστιανοί. Άλλωστε έτσι ο γιος μου θα ζήσει καλύτερα εδώ που γεννήθηκε, που πάει σχολείο, που είναι ο τόπος του πια». Το κέντρο της Μπολένα το λένε ελληνικότατα Χώρα. Σωστά υποψιάζεστε τι ήταν όλοι οι κάτοικοι κάποτε. Και για όσους ξέρουν, πριν τα μέσα του 19ου Αιώνα, πριν και τον Φαν Νόλι, δεν υπήρχε αλβανική εθνική συνείδηση. Οι Χριστιανοί ήταν δικοί μας κι οι μουσουλμάνοι πρώην δικοί μας!

Διακριτική θετική μεταχείριση των Χριστιανών Αλβανών στις άδειες παραμονής και την πολιτογράφηση θα ήταν σημαντικό μέτρο. Μια σαφής προφορική εντολή και σταθερή πρακτική παρακάμπτει τα νομικά προβλήματα των εστιών μόλυνσης της «πολιτικής ορθότητας». Η Διοίκηση κι η Εκκλησία να ενθαρρύνουν τις βαπτίσεις. Αυτό που πολλοί Αλβανοί κάνουν μόνοι τους, να γίνει στρατηγική του Κράτους. Έτσι, με το εποικοδόμημα του πολιτισμού, της θρησκείας, αφομοιώνεις πραγματικά τους ανθρώπους, αντί να επιτρέψεις την δημιουργία πολλών γκέτο αλλοφύλων κι αλλοθρήσκων, εστίες κοινωνικής έντασης. Η «πολυπολιτισμικότητα» είναι μήτρα ρατσισμού. Η αφομοίωση είναι το τσιμέντο της κοινωνικής συνοχής.

Το αληθινό πρόβλημα είναι οι ασιάτες κι αφρικανοί μουσουλμάνοι. Η συντριπτική πλειοψηφία τους έχει προωθηθεί εδώ από το κράτος –συμμορία. Οι ισλαμοφασίστες του Ερντογάν συνεχίζουν την κερδοφόρα αποσταθεροποιητική επιχείρηση που ξεκίνησαν οι πρωτόγονοι φασίστες του κεμαλισμού. Ισλαμιστές και κοσμικοί, «άσπρα σκυλιά μαύρα σκυλιά, όλοι οι σκύλοι μια γενιά», η καθεστηκυία τάξη της Τουρκίας σπρώχνει με το αζημίωτο προς την Ελλάδα τα κοπάδια των εξαθλιωμένων, χρεώνοντας μερικά χιλιάρικα το κεφάλι. Πολιτικοί άρχοντες, τζιανταρμάδες, στρατιωτικοί, ΜΙΤατζήδες,, αστυνομικοί και λιμενικοί, όλο το βαθύ, το ρηχό κράτος κι η Μαφία, που είναι αξεχώριστη απ΄ τους πασάδες, τα παίρνουν μετρητοίς. Οι δουλέμποροι όμως ενίοτε κάνουν πίστωση. Όταν οι «πελάτες» καθυστερούν να ξοφλήσουν τα «ναύλα» μετά την άφιξη, απάγονται και βασανίζονται άγρια μέχρι η οικογένεια από το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές ή το Αφγανιστάν να ξοφλήσει. Σε χαμοκέλες – φυλακές στου Ρέντη, στον Ταύρο, στον Ασπρόπυργο, ομαδικοί ξυλοδαρμοί, απειλές και βιασμοί σε βάρος των «οφειλετών» λαμβάνουν χώρα από συμμορίες που κουμαντάρουν και τις πιάτσες της ζητιανιάς, των καθαριστών τζαμιών και άλλων αναπτυξιακών δραστηριοτήτων. Σομαλοί νταβατζήδες και νιγηριανοί ναρκέμποροι, εξαθλιωμένες πόρνες, κλεφτρόνια, Πακιστανοί ρακοσυλέκτες, ζητιάνοι και λιανοπωλητές των λαθραίων της Ιταλικής Μαφίας, συνθέτουν την ποιότητα της λαθρομετανάστευσης. Ανάμεσα τους πολλοί απλώς διωγμένοι από τους τόπους τους λόγω πολέμων και πείνας. Χωρίς όμως δεξιότητες, χωρίς μόρφωση και με το τείχος του Ισλάμ μέσα τους και στην συμπεριφορά τους, ακόμη κι αυτοί, που δεν ήρθαν για να εγκληματήσουν, δεν μπορούν να προσαρμοστούν, να βρουν νόμιμη δουλειά, ούτε να φύγουν για την Δ. Ευρώπη. Έτσι κι αυτοί καταλήγουν να ζουν παρασιτικά, ορισμένοι εκμεταλλευόμενοι τους ίδιους τους συμπατριώτες τους. Η πλειοψηφία τους όμως είναι μη αφομοιώσιμοι, ασύμβατοι με την κουλτούρα μας, τον τρόπο ζωής μας και δεν συμμετέχουν με θετικό τρόπο στην οικονομική παραγωγή και την κοινωνική ζωή. Θυμίζω ότι το ναρκεμπόριο, το δουλεμπόριο, το νταβαντζηλίκι, η επαιτεία, το λαθρεμπόριο, δεν αποτελούν αποδεκτές κοινωνικές συμπεριφορές στη χώρα μας. Αλλά με το ψηλό παιδί από την Μινεσότα, ποτέ δεν ξέρεις.

Η πρώτη αναγκαιότητα λοιπόν είναι η φύλαξη των συνόρων, να κλείσει η πόρτα, να μην μπαίνουν άλλοι. Οι Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας να επιτελέσουν την αποστολή τους, πετώντας στα σκουπίδια τις ιδεοληψίες των «Ανεξάρτητων Αρχών» και της «διανόησης» του Κολωνακίου.

Η δεύτερη αναγκαιότητα είναι η καταγγελία του κράτους – συμμορία, του κράτους δουλεμπόρου, της Τουρκίας. Για κάθε λαθρομετανάστη που θα αποπειράται να περάσει, σπρωγμένος από την γείτονα, θα πρέπει να της ανεβάζουμε διεθνώς το κόστος, καταγγέλοντας την σε όλα τα διεθνή βήματα, σταματώντας κάθε χρηματοδότηση, κάθε πολιτική και οικονομική διαδικασία, όπου μπορούμε, από την οποία η Τουρκία προσδοκά οφέλη.

Η τρίτη αναγκαιότητα είναι η ανάδειξη της ευρωπαϊκής διάστασης του προβλήματος και η επιδίωξη τροποποίησης ή άλλως καταγγελίας των συμφωνιών που δεν μας επιτρέπουν να προστατεύσουμε τον εθνικό και κοινωνικό μας ιστό. Ή η Ευρώπη θα αντιληφθεί τις υποχρεώσεις και τα συμφέροντα της ή θα δώσουμε ταξιδιωτικά έγγραφα στους απρόσκλητους μουσαφιραίους μας κι ας τους φάνε στη μάπα οι εταίροι μας.

Η τέταρτη όμως και σημαντικότερη αναγκαιότητα είναι το να φύγουν οι παράνομοι από τους δρόμους κι ύστερα από τη χώρα. Δεν υπάρχει λύση light, με χαμηλά λιπαρά, χαριτωμένη, «αριστερή» και με μεταξένιο γάντι. Η λύση για όποιους βρίσκονται παράνομα στη χώρα, πλην των εξαιρέσεων για ανθρωπιστικούς λόγους κι όσων πράγματι δικαιούνται ασύλου, είναι μία: σύλληψη, κράτηση, απέλαση.

Χρειαζόμαστε μια σκληρή και πειθαρχημένη Αστυνομία, μεγάλους χώρους προσωρινής κράτησης, με αξιοπρεπείς συνθήκες. Πρέπει ο νταβαντζής από το Μογκαντίσου, ο ναρκέμπορος από το Λάγκος, ο παράνομος από τη Λαχώρη, να μην μπορεί να περάσει. Αν περάσει, να ξέρει πως δεν θα ξεφύγει και πριν την βέβαιη απέλαση του να παίρνει τηλέφωνο απ’ το κρατητήριο τον ξάδερφο του στο χωριό και να του λέει: «Ξάδερφε, μακριά από την Ελλάδα, δεν ξεφεύγει κανείς». Όλα τ’ άλλα είναι παραμύθια για ψευτοπροοδευτικούς. Κάνουν πολιτικό τουρισμό στα γκέτο του Κέντρου και το βράδυ γυρίζουν στις κυριλέ μεζονέτες τους, αφήνοντας τους απλούς ανθρώπους να ζουν με τις φαμίλιες τους στην «πολυπολιτισμική» χαβούζα. Οι εισβολείς πρέπει να φύγουν.

«Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία» στις 24/8/2011)


admin

Comments are closed.